Uiteindelijk bezwijkt onze eigen wil toch wel

Een verhaaltje.......

Het zaaltje is goed gevuld met publiek. Je zit er ook tussen. Geheel uit vrije wil was je naar binnen gelopen. Iemand gaat de groep toespreken. Het is een hypnotiseur. Vol verwachting zit het publiek klaar om aan te gaan horen wat de hypnotiseur te vertellen heeft. Met een empathische blik in de ogen begint de hypnotiseur op een charismatische wijze een inleidend praatje te houden. Het publiek luistert aandachtig, maar jij hebt er toch enigszins argwaan bij. Het verhaal klinkt wel erg goed. Het lijkt wel te mooi om waar te zijn.

Op een gegeven moment vraagt de hypnotiseur aan het publiek om mee te doen aan een experimentje. Gewoon om even iets te proberen. Absoluut ongevaarlijk, hoor. Toch heb je er bedenkingen bij. Je vind het misschien wel een beetje onzin. De bijeenkomst verlaten zou wel eens een goed idee kunnen zijn. Dat kan ook; je zit immers los op je stoel en de deur naar buiten is gewoon open. Maar als je weggaat, dan zouden de anderen dat zien. Als enige van de groep weggaan zou best wel raar zijn. Daar komt ook nog eens bij dat de hypnotiseur eigenlijk wel heel erg fijn overkomt, door de manier waarop die spreekt. Zo charismatisch en empathisch. Weglopen zou als een belediging over kunnen komen; je zou jezelf laten zien als een slecht mens. Je wil echter als een prettig mens overkomen, net zoals de hypnotiseur zelf.

Ondanks de twijfels die je hebt besluit je om toch maar mee te doen met dat experimentje. Je denkt "Ik ben er toch zelf bij met mijn hoofd" en "Ik heb het echt wel onder controle". Dus je luistert naar de hypnotiseur en kijkt in diens ogen. Langzaam zak je weg. "Best wel aangenaam", denk je wanneer je in deze lome toestand terechtkomt. Alle argwaan is verdwenen. Ja, zonder het te weten is het toch gebeurd. Je bent bezweken.

Jeste Steur, Amsterdam, 2026